Wat vinden jullie van je eigen blad in de VARA-GIDS ?
Ik vind het een goed ideetje, ik ben namelijk dol op kinderbladen en strips, je weet wel Okki, Jippo, Taptoe, Donald Duck, Billy Turf, De Blauw Geruite Kiel en noem maar op. Ik kan jullie nu gelijk eens schrijven hoe we dat allemaal doen bij de televisie, want daar schrijven jullie me zoveel vragen over naar de speciale Ome Willem Brievenbus. Er werken drie schrijvers aan het programma. Schrijvers zijn mensen die een wit vel papier voor zich neer leggen, dan gaan nadenken en als ze een goed ideetje hebben, dat ideetje opschrijven. Als ze nou een heleboel goeie ideeën hebben gehad, dan is het vel papier vol en dan zijn ze blij dat het weer gelukt is. Zij schrijven bij Ome Willem de liedjes, de poppenkast, de wonderlijke avonturen en de grappen en rare dingen die er vaak gebeuren. Ik moet vaak om ze lachen, maar soms ook wel een klein beetje huilen als iets heel mooi is.
We zingen ook liedjes, die worden gemaakt door een liedjesmaker of componist. Bij ons doet de Hoofdgeitenbreier dat. Hij zit dan thuis achter de piano en heeft de woorden van een liedje naast zich liggen. Hij moet zorgen dat we die woorden kunnen zingen. Hij wacht dus ook op een goed ideetje en probeert dat op de piano. Hij schrijft niet met letters maar met noten. Hij kan het heel goed. Ik, Teun, Toon en August (pardon ik bedoel, Teun, Toon, August en IK) krijgen met de post de verhaaltjes op een papiertje en de liedjes op een bandje. Dan moeten we dat allemaal gaan leren, uit ons hoofd. Daarna gaan we oefenen en bij dat oefenen is iemand die zorgt dat we de goeie kant oplopen, weggaan als we wegmoeten en weer door een deur komen als we dat moeten. Zo iemand heet een regisseur. Toon weet ook veel van regisseren, de boef.
Bij het oefenen moeten we vaak lachen en dan eten we een broodje en we drinken dan koffie of melk. Als jullie ons zien, dan zijn we in de studio. We komen 's ochtends om ongeveer tien uur bij elkaar om weer te oefenen. Het vervelendste van de hele dag vind ik dat sjouwen met m'n drumstel door die lange gangen en over die trappen, maar ja...
In de studio zijn allemaal mensen (eerlijk gezegd vrij veel) die zorgen dat je alles thuis kunt horen en zien. Mensen met microfoons (om te horen) en camera's (om te kijken). Dan heb je nog een stelletje geitenbreiers die timmeren, alles klaarzetten, de lampen aandoen en natuurlijk de plasgeitenbreisters. Voordat jullie de studio in komen, staat er een grote mand vol met hoeden en mutsen. leder mag iets uitzoeken wat ie op z'n kop wil hebben. Daarna zijn er drie geitenbreiers die jullie toeten zo lekker beschilderen : zonnetjes, snorren, bloemetjes, hartjes en blauwe ogen. Dat is veel werk, maar ze maken zich er nooit met een Jantje van Leiden af. Ze doen iedere keer geweldig hun best en nemen er de tijd voor.
Jullie komen dan met je hele klas. Iedere keer een ander schooltje. De juffen zijn vaak een beetje zenuwachtig, ze praten dan wat harder en willen jullie iets meer in de rij houden. Voor mij hoeft het niet, maar ik ben ook geen juf. En dan gaan we beginnen. Een meneer roept : opname dertig tellen na nu!
En dan maar afwachten hoe het gaat. Soms zitten jullie geweldig te piemelen over "ik moet plassen" en zo, of jullie zijn heel erg druk of weer heel erg stil... 't is iedere keer weer een verrassing hoe het zal gaan. We stoppen nooit, doen nooit wat overnieuw. Wisten jullie dat die mooie poppen in de poppenkast door August gemaakt worden ? Hij kan knutselen als de beste, maar vooral : hij doet het met liefde, ik bedoel, hij houdt ervan om poppen te maken en hij houdt van zijn poppen. Als we klaar zijn krijgt iedereen een Ome Willem petje, de juffen ook. Ik pak dan dat drumstel in. Daarna gaan we gezellig een pilsje of een wijntje drinken.
Dit doen we nu al zes jaar. We vinden het nog steeds leuk en we hebben nog nooit ruzie met elkaar gehad. Ruzie bij je werk is vervelend, en als je ruzie hebt, kun je het lang zo goed niet, dat televisiemaken.
UIT : VARA-GIDS***20 DECEMBER 1980