Wie Edwin Rutten zegt, zegt Ome Willem. Geen wonder, want in die creatie staat hij al vijftien jaar op de planken en verschijnt hij regelmatig op de buis. Maar Edwin Rutten doet veel meer. Hij geeft les aan het conservatorium, doet zo'n dertig jazz-concerten per jaar en is de schrijver-verteller van verhalen bij concerten van het Nederlands Symphonieorkest. Daarnaast vond hij tijd om een boek te schrijven voor de Kinderboekenweek en speelt rollen en typetjes in hel NOS-programma Klokhuis. Een vol leven, waarin ook nog plaats is voor de katten dikke Willem en Kleine Poes en een trio Barnevelder kippen.
Enkele maanden geleden overleed Frodo, de spierwitte Siberian Husky van Edwin Rutten. En als je Edwin in zijn hart kijkt, zou er meteen weer een hond mogen komen, want hij mist Frodo nog dagelijks.
"Hij was veertien jaar oud en ging altijd met mij mee naar het werk. Dat vond hij heerlijk. Maar om nu aan een nieuwe hond te beginnen lijkt ons niet verstandig. We zijn zo vaak weg en een jonge hond overal mee naar toe slepen is niet goed. En als je er niet voor honderd procent van overtuigd bent dat je handelt in het belang van het dier, kun je je beter beheersen. Nee, voorlopig houden we het maar bij onze twee katten en drie Barnevelder hennen. Die drie dames leggen trouwens fantastisch lekkere eitjes en dat getokkel klinkt echt landelijk. Ik heb er over gedacht de meisjes een haan te gunnen, maar ik ben bang dat de buren dat niet prettig vinden. Dus we laten het maar zo".
Kromme pootjes
"Dieren zijn niet weg te denken uit mijn leven. Ook aan de katten ben ik erg gehecht. Kleine Poes is zwart met een wit befje, drie jaar oud en gewoon lief. Maar dikke Willem is een mafkees. Hij heeft kromme poten en omdat Willem van Hanegem "De Kromme" wordt genoemd, hebben we deze vijf-jarige kater ook zo gedoopt. Als ik in bad zit komt Willem gezellig op de rand naar me zitten kijken. Daar heb ik dus een serie kleuterverhalen over geschreven. Die gingen over een jongetje en een kat die samen in bad zaten, door de afvoer verdwenen en allemaal avonturen beleefden. Willem heeft trouwens een heel ernstig ongeluk gehad waarbij hij zijn achterpoot heeft verbrijzeld. Wat er precies is gebeurd weten we niet, want het arme dier is een paar dagen lang weg geweest. Toen hij weer boven water kwam was hij sterk vermagerd en sleepte met zijn hele achterlijfje. We dachten eigenlijk dat zijn laatste uurtje had geslagen. Gelukkig dacht onze dierenarts er anders over. Die is aan het werk gegaan en heeft Willem erdoor gesleept. Er zit nu een ijzeren pin in zijn pootje. Dat vind ik zo knap hè, dat een dierenarts zoiets weer helemaal in orde krijgt. Het zijn zulke ragfijne botjes. Eigenlijk niets meer dan van een kip. Willem heeft een paar weken plat gelegen met allemaal gewichtjes aan zijn poten. Het is toch geen wonder dat wij het in eerste instantie niet zo zagen zitten ? Maar als je hem nu ziet : fantastisch. Hij loopt niet eens meer mank. Nou, voor zo'n stukje vakmanschap neem ik mijn -Ome Willem- petje af".
Verantwoordelijk
Kan Edwin zich een leven zonder dieren voorstellen ? "Nee, eigenlijk niet. Dieren zijn voor mij heel belangrijk. Dat gevoel van vriendschap en respect voor dieren probeer ik als Ome Willem ook op kinderen over te brengen. Als je kiest voor een dier, kies je voor een vriendje waarvoor je verantwoordelijk bent. Dan neem je een verplichting op je. Zo gauw een hond, een konijn of een goudvis huisdier is geworden, is het van jouw zorg afhankelijk. Juist doordat zo'n beestje huisdier is geworden, kan het niet meer voor zichzelf zorgen. Ik vind dus dat je je niet aan die verantwoording mag onttrekken, omdat je met levende wezens te maken hebt. Een dode goudvis spoel je niet door de w.c. om daarna vlug in de winkel een nieuwe te kopen. Je gaat eerst na waardoor die vis is doodgegaan. Of je het misschien had kunnen voorkomen, of dat het diertje een ziekte heeft gehad die ook voor een eventuele volgende vis fataal kan zijn. Ik vind ook niet dat je de waarde van een dier kunt afmeten aan het bedrag dat je ervoor hebt neergeteld".
Pleidooi voor bastaards
"Een rasloos dier, dat je voor niets van een kennis krijgt, heeft evenveel waarde en verdient evenveel respect als een dure rashond of kat met een lange stamboom. Zelf heb ik jarenlang bastaard honden gehad. Ik vond ze grandioos. Het waren stuk voor stuk heerlijke honden. Frodo was toevallig een "hond van adel", maar hij bleef er gewoon onder. Ieder dier heeft zijn eigen karakter, is uniek. Net als mensen. Ik heb echt niet minder van mijn "straathonden" gehouden dan van Frodo. Als ik ooit weer tijd en ruimte zou hebben om een hond in huis te halen (en ik hoop dat die tijd weer gauw aanbreekt) zou ik echt niet persé kiezen voor een rashond. Het enige waar ik dan op let is of ik het dier leuk vind, en het dier mij. Want als het eenmaal "klikt" kun je heel veel plezier aan elkaar beleven".
Druk leven
Voorlopig ziet het er echter niet naar uit dat Edwin Rutten in rustiger vaarwater belandt. Als Ome Willem mag hij welliswaar tijdens elke uitzending zingen "Ome Willem stopt ermee", maar in de praktijk komt daar weinig van terecht, want zijn agenda is voller dan ooit. "Ach, zegt hij : "Het is met mijn werk net als met dieren : Ik kan er moeilijk afscheid van nemen".
UIT : DIER&VRIEND***1989