En daar was hij dan. Nee niet op de televisie, maar helemaal in 't echt.
In de klas van meneer Meyer. Omdat die klas deze keer voor de "schakeltjes" moest zorgen. Daarom kwam "Ome Willem" (je weet wel...van de film) op dinsdag 28 oktober naar de Montessorischool om zich te laten interviewen, antwoord te geven op mogelijke en onmogelijke vragen. Het was een grote verrassing, niemand van de kinderen wist het vantevoren.
Het was stil in de klas toen Ome Willem (eigenlijk heet hij Edwin Rutten) binnenkwam.
Zelfs de brutaaltjes durfden slechts verlegen te giechelen. Het is ook erg moeilijk om zomaar vragen te stellen aan iemand die je vaak op de televisie hebt gezien en dan ineens in het echt voor je neus zit. Maar daar ben je snel aan gewend. De eerste vraag werd gesteld en weldra barstten alle vragen op hem los. Hieruit werd veel duidelijk over de figuur "Ome Willem". Hij heeft een Franse auto. "Zeker een Renault" riep eentje oogetogen. "Die heeft m'n vader ook, maar dan een lichtblauwe". "Dan is je vader vast mijn broer", veronderstelde Ome Willem. Dat bleek echter niet het geval te zijn.
Er ontstond een samenspraak over de mogelijkheid van het al dan niet kunnen staan in het diepe van het zwembad. De uitslag bleef onbeslist.
Toen de vraag kwam hoe hij eigenlijk op de televisie komt, vertelde hij dat het een héél moeilijk karwei is om voor één uitzending in al die televisietoestellen te kruipen. Daar trapten de kinderen natuurlijk niet in, want woorden als "camera's" en "studio" wezen daar toch op.
Een jongetje vroeg welk beroep hij heeft, want "Ome Willem-zijn" vonden de kinderen eigenlijk geen echt beroep. Dat is alleen maar grappig. "Psycholoog" antwoordde Ome Willem. Daar hadden ze nog nooit van gehoord en sommigen konden dat woord dan ook nauwelijks uitspreken. Een beroep dat zo moeilijk is om te schrijven is nog moeilijker te omschrijven, maar volgens Ome Willem was het net zoiets als een dokter, maar dan iets anders.
Enkele kinderen wilden weten of Ome Willem vroeger thuis weleens voor straf naar zijn kamer moest met de deur op slot, en dat was wis en zeker het geval geweest, alleen niet met de deur op slot.
Ondertussen was het zo goed bewaarde geheimpje toch een beetje uitgelekt. Diverse kinderen van andere klassen kwamen met of zonder smoes even om de hoek van de deur kijken of het wel echt waar was dat...En waar was het ! Dat bleek overduidelijk uit de bekende "Ome Willem-liedjes" die uit volle borst werden meegebruld. Jullie weten wel van "de jongens" en "de meisjes" in de zaal, de "krokodil" en het overheerlijke "broodje poep". Eén jongetje mocht zelfs de "geitenbreier" spelen, wat hij erg goed deed.
Ome Willem liet weten dat het met Toon, Teun en August erg goed ging en dat ze allemaal de groeten moesten hebben. Hij vertelde dat hun kleren gemaakt zijn van schuimrubber.
Het einde kwam bijna met het liedje "deze vuist op deze vuist'', maar toen dat was afgelopen werd Ome Willem een boek aangeboden. Van deze kinderen voor zijn kinderen. En Ome Willem was zo goed niet of hij moest daar nog even uit voorlezen. Iedereen ging gezellig dicht bij hem zitten en er werd met overgave naar hem geluisterd. Voordat hij werkelijk wegging had Ome Willem overigens beloofd de hele klas de beroemde "Ome Willem-petjes" te geven. Een andere keer. En dat heeft zijn populariteit -indien mogelijk- nog meer vergroot. Daarna kwam het langverwachte "Joepiedeoepie". Bravo kinderen van meneer Meyer ! We weten nu heel wat meer van onze Ome Willem.
UIT : SCHOOLKRANT***OKTOBER 1975